Je staat in de supermarkt met twee pakken melk in je handen. Eentje met dat groene blaadje erop, eentje zonder. Raad maar welke duurder is. De vraag naar biologisch eten groeit, maar het aandeel biologisch in de schappen blijft nog steeds vrij klein. Best begrijpelijk, want het scheelt vaak flink in je portemonnee. Maar wat zegt zo’n biologisch label eigenlijk over hoe goed een product is voor mens, dier en natuur?
Wie biologisch koopt, wil vaak liever geen chemische bestrijdingsmiddelen op z’n bord en steunt graag een landbouw die rekening houdt met de natuur. Prima redenen, daar is niks mis mee. Maar is biologisch daarmee ook automatisch de beste keuze voor een betere wereld? Nou, niet altijd.
Blije beestjes vragen meer dan een label
Neem biodiversiteit. Biologische landbouw kan daar zeker bij helpen, maar een eindeloos veld vol biologische groenten is nog geen paradijs voor insecten en vogels. Hoe een boer zijn land inricht, telt minstens zo zwaar. Bij strokenteelt groeien bijvoorbeeld verschillende gewassen in smalle stroken naast elkaar. Meer afwisseling op het land, meer blije beestjes.
Vliegen vs. om de hoek halen
Of neem het klimaat. Een biologisch product dat met het vliegtuig naar Nederland komt, kan zomaar meer CO₂ veroorzaken dan een gangbaar product van om de hoek. Al is het ook weer niet zó simpel: bij veel voedsel weegt de manier van produceren zwaarder dan het transport. Ook hier geldt dus: kijk verder dan het etiket.
En de boer dan?
Want wie zorgt ervoor dat er morgen nog goed eten op ons bord ligt? Een boer die biologisch werkt maar daar niet eerlijk voor betaald krijgt, houdt het op een dag voor gezien. Een duurzaam voedselsysteem draait dus óók om een eerlijke prijs voor de mensen die ons eten maken.
Begrijp ons goed: wie bewust voor biologisch kiest, heeft het hart op de juiste plek en geeft het goede voorbeeld. In veel gevallen is het gewoon een goede keuze. Het keurmerk geeft houvast, alleen vertelt het niet altijd het hele verhaal over biodiversiteit, klimaat, dierenwelzijn en wat de boer er uiteindelijk aan overhoudt.
Geen hokje voor Wouter (en zijn koeien)
Daarom kijken wij bij Landmarkt graag verder dan het keurmerk. Het vlees van Palmesteyn is bijvoorbeeld niet biologisch. Toch presteert boer Wouter van Everdingen op bijna alle punten net zo goed als, of zelfs beter dan, wat het keurmerk vraagt.
Zijn Blonde d’Aquitaine-kalfjes worden op natuurlijke wijze geboren en blijven minstens zes maanden bij hun moeder. ‘s Zomers lopen ze buiten, ‘s winters liggen ze in ruime potstallen met stro. Het keurmerk zelf laat Wouter bewust links liggen. Te veel kosten en papierwerk, en in een hokje stoppen laat hij zich niet. Eigenwijs? Wij noemen het logisch.
Minder vis, meer zee
En dan onze visser Hendrik, die 60.000 euro uitgaf om minder vis te vangen. Hij werkt met speciale netten die onder water al een scheiding maken tussen vangst en bijvangst, waardoor er 70% minder ondermaatse vis in zijn netten belandt. Minder vangen om beter te vissen: dat moet je maar durven. Is zo’n product daarmee op álle vlakken beter? Dat zeggen we niet. Maar het verdient wel een plekje in de schijnwerpers.
Kom maar op met je vragen
Laten we dus vooral logisch blijven nadenken over ons eten. Vragen stellen, af en toe stilstaan bij wat er in je mandje belandt en het gesprek blijven voeren. Zonder wijzende vingers en zonder elkaar de les te lezen. Vraag het gerust eens aan ons op de markt: we vertellen je met liefde het hele verhaal achter de producten.
Niet altijd biologisch dus, maar wél heel logisch. Tot snel in onze versmarkt!